گریه هـای شعـر بر پُـست خیابان

 بر سر ماسايه ي آن سرو روا نيست  دگر  

 برتن عريان ما جامه ي مهر وصفا نيست دگر

 حرف شيرين و دل انگيز و وفاداري كجاست

 آن دلارام خوش الحان وغزل پرور ما نيست دگر     

 رفت از كوي  دل و ما همچنان غم  داريم  

 در جان بي رونق ما ، تاو جفا  نيست دگر

 بده ساقي مي و ديوانه كن اين عقل وهوش   

 چون طبيب دل ما مُرد  و دوا   نيست دگر

 مُطربان خاموش گشتند همه جا بوي سكوت    

 اثراز طبل و دف و تار و نوا  نيست دگر

 چون برق و باد طي شد عمر گرانت عارف

 هم بسوز و هم بساز خبر از يار وفانيست دگر

                        *  *  *

                                         عارف آل ناصری

برسرما