فرود افتاده ام

 

از فرازِ پلک هایِ لیس خورده ی  تاریخ

 

تا کفِ دستانت

 

می کشانم

 

نسل اندر نسل

 

و نیاکان ، باز دست به قلم کشیده اند

 

اینک مادر جهان آبستن است

 

و فریاد سنوگرافی را

 

در صفحه حوادث روزنامه ها  می توانی خواند

 

یقین دارم که فقیر زاده ام

 

وعقده هایی که می رقصانمت زیر لب

 

سزارینش کنید

 

زیر تابش وَهَم

 

به سلامتی جنگ

 

می خورد

 

سربه زمین ، سر به هوا

 

و اندوه مادرزادی را

 

آویخته از مناره ی سکوت

 

تا تخیل هزاران قبیله ، هزاران ایل

 

و مردمانی که ساده غَلت می خوردند

 

در کوچه های نفتی

 

بسته به ناف حنجره هایِ مه آلود

 

آهسته

 

نفس کشیده

 

آرام

 

در ساعت بیستویکمین قرن هنوز

 

زن همسایه فال قهوه می گیرد

 

وادعیه هایی که می آرایدش

 

 تنی منبعد

 

رسوب

 

رسوب

 

تاپایان اسفند

 

دود  می شوم .

                                                      عارف