باز هم باید ،

 

با تمام بودنم شـروع کنم

 

از انحنای دو لب

 

تا سقط ِ  واژه ها

 

میان ِ دوستت دارم

 

دورِ سرم  گیج  می چرخانی ام

 

و تصویر مبهمی تنها

 

چشمانت به صورتم  زُل  می شود

 

یک ریز

 

توی دستم  ولی

 

نیست  دستانت

 

چقـدر ولـَرم  بود

 

 آب  دهانم  وقتی

 

گلاویز دیوار می بینمت

 

چقـدر سخت بود

 

راه گلویِ بخیه خورده ام ، حالا

 

والله ...

 

سرم پُتک میزند بر دیوار

 

                                             ( عارف )