گریه هـای شعـر بر پُـست خیابان

مائده ی  مور من باشم  و تو

هنگامي كه در گور مي خوابيم

زمين درشُرف بلعيدن است

اما من  غافل از آنم

كه مي روم  بسوي  شاديهاي  پي درپي

به سوي تو كه زيباترين كلامي

درعمق زندان  با زندانيان نخواهم ماند

با شماره ی هزاران هزار

با زندان بان  سخن نخواهم  گفت

به  دنبال آزادي خواهم شتافت

شايد نيابم    شايد نخواهم يافت   آن نور پنج حرفي را

موري با  تك دانه اي  بركول

از كناردفترم آرام آرام  گذشت

به من خنديد وگفت :

شكايت تا  گور خواهد ماند

غم  مخور

تو را در گورخواهم ديد  .

     *  *  *              عارف آل ناصری