تبليغاتX
گریه هـای شعـر بر پُـست خیابان
 
 

نفسم به شمارش افتاد

 

در خیابانی که تندیس برگ را

 

به آغوش می میرد .

 

 دارم به جابه جایی خودم فکـر  می کنم

 

مثل کودکیم

 

گرگم به هوای هیچ

 

به زوزه می نشستم

 

و  لالائیم  لابه لای پلک ، تکیه می دهد

 

دست در جیب

 

در راهـروی حنجره

 

کسی مـرا  می پاید

 

و  دارد به تبار گونه های خیس ، حلاجیم می کند

 

بین  دو لبهای کبودش  شناورم

 

دست میزنم 

 

و پایی که می چرخد به هوا

 

کنار نعش وا رفته ام

 

چاله می شود این همه حرف

 

این همه روح

 

و این سطر  ...

 

به کدامین دوزخ پُست باید ؟

 

                                                                                             ( عارف )

|+| نوشته شده توسط عارف در دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386  |
 
 
بالا