گریه هـای شعـر بر پُـست خیابان

X

گریه هـای شعـر بر پُـست خیابان


	درباره وبلاگ من عارف آل ناصری : از اینکه نوشته های مرا میخوانید سپاسگذارم. .......................... کسی میداند؟ کسی میداند شماره شناسنامه گندم چیست؟ کدامین شنبه آن اولین بهار را زایید ؟ یک تقویم بی پاییز را کسی میداند از کجا باید بخرم؟ هیچ کس باور نمیکند که من پسر عموی سپیدارم باور نمی کنند که از موهایم صدای کمانچه میریزد کسی میداند؟ گروه خون جمعه ای که افتاده روی پل امروز پل حالا پل همین لحظه o منفی ست؟ B یا A ؟ AB ؟ ( بیژن نجدی) منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب آرشیو مطالب بهمن 1386 دی 1386 آبان 1386 پيوندها دمپایی سوخته پنجره آبی کوک معلول بوسه شب زمزمه های دلتنگی ستاره مکیده احمدزاده مشق سکوت باز می آیی سراغم سکسکه های یک مست شهرمنM.I.S رادیکال مهنازیوسفی هیزم نیمه سوخته سارا RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	نفسم به شمارش افتاد در خیابانی که تندیس برگ را به آغوش می میرد . دارم به جابه جایی خودم فکـر می کنم مثل کودکیم گرگم به هوای هیچ به زوزه می نشستم و لالائیم لابه لای پلک ، تکیه می دهد دست در جیب در راهـروی حنجره کسی مـرا می پاید و دارد به تبار گونه های خیس ، حلاجیم می کند بین دو لبهای کبودش شناورم دست میزنم و پایی که می چرخد به هوا کنار نعش وا رفته ام چاله می شود این همه حرف این همه روح و این سطر ... به کدامین دوزخ پُست باید ؟ ( عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386 \|


	این من لبـان جویده ای که مچاله می شود و ما در به موازات قربانگــاه از آن ارابه های ده بر قالی این ماه شهــری بمیـریم . من تشنه ی آزارم زار زار نعـره می زنم و باد که برهنه به تنم می وزد می خواهم جور تو باشم تا گـُر گرفته چشمانت زیر سایبان ِ کمی التهاب در این پیست ، ایست هی سـُر می خورم و دو سجده به لبانت در کنار گریه های کـور که عاجزانه پا در گونه ام می کوبند هی هولم می دهنـد در آغوش یک مُشت انجماد ... ( عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در پنجشنبه ششم دی 1386 \|


	و خودم ... ! در چهار دیواری لباسم ابدی می مانم می خواهم تو را بیشتر دوست بدارم مثل تنِ عریان خا کی ام آزاد و خودم را خودم نقاشی کنم و جنسیت معلولم در ویل چری گریم تو را کم دارد دارم می کشم لب به لب لبیک های سرخ برخط فحشا را که در بغداد رُژهای بی لب دستان تو را می جویند من دیده ام کودکی در فلسطین پستان های مادرش را به صلیب کشیده اند و دختری در لبنان دستی برای النگویش می بافد دیوانه ام در جدال دیوار در خیابانی به سوی حوا هوار میکشم جیغ میزنم اتاقم بوی اورانیم دارد هسته ی چشمانم را در گلدانی میکارم غنی میسازم و جنبنده ای بدون هیچ خودش را خودش نقاشی می کند و خط مشی ریمل بر ایزوی مژگان از کودکی تا من که اینم . (عارف) \|+\| نوشته شده توسط عارف در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386 \|


	بر روی عرشه ام بر روی عرشه ام اشک لنگر دارد و بطری که پیام تو را نمی داند چیست در آغوش موج های اف ام پیوسته در زنجیر خبـرم کن اگر حنجـره ی بادبانی را تکان دیدی و مقیاس ساحل را در ازدحام صف نان خبرم کن اگر حرفی به تورت خورد و سلامی یا دستی به سیلی را شنیدی (عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در شنبه نوزدهم آبان 1386 \|


	فستیــوال به فستیوال برویم به تماشای قتل هنرمندانه ی عشق با نگاه های مشقی و پوکه های اسکناس و لامسه ای که در یک لقاح جنگی جان می بازد خبر دار دارم خبر پارس های خروس همسایه نُت هایی به خریت من می افزود و کودکی در گهواره اش می لرزید لنگ لنگان تیمور میکشد مرا به کشت کاش ها ... و تاریخ در فانسقه ای از رُژ بسته خواهد شد بر کمر زیر آفتاب جنوب لاشه ام می ماند و خمپاره هایی که در مغزم خمیازه می کشند . ( عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 \|


	و ... ! عین تویی شین منم قاف بلوغ کلمه میسازمت بر پوست دریا بی ریا مثل دستی به تمنای قنوت و نگاهی که به تو می تازد گونه هایت چشمانت لبانت و ابرویی تا تو مایل ها راه است ( عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در چهارشنبه شانزدهم آبان 1386 \|


	زیر سایه رادیکال فونت نوشته هایم پر از بی رنگیست زبان پرشین در زونکن اداره ها پوسید کفن پوشید در اوین ِ مغز ِ من واژه ها در شکنجه اند قلمم عاشورا ست شعر من نمی رقصد فریاد بی معناست زیر سایه رادیکال تکه جزری نیست گرسنه ام میخرم اگر باشد نیست پاهایم کور بر سینه ات میگذارم تا له شود من ِ حیوان تو ای آدم به جرم خوردن سیبی نفس کشیدنت جرم است رهایم ساز خدایت در برویت نمی بندد دارد که هسته ای در کله ام میگندد و نیرویی که مین ها میکارم و خودم می بازم بی تو اما زندگی باید کنم بی عشق بی نان بی آب و دستانی که به افق تاخته اند . ( عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در چهارشنبه شانزدهم آبان 1386 \|


	شکم خالی در این دوران شکم خالی به روز دهم خرداد به یک دلدار دل بستم ز یارانم چو دیوانه بگسستم شد روز جدایی بی خبر آغاز به سر آمد طاقت این حال من باز ندارم طاقت دیــدار معـشـوق که بودش هر شبی دیدار معشوق جدا گشتم من از آن و از این به زندانی برف آن یار دیرین با سرعریان گذری درشهر می کرد هم اکنون در این منزل چادر به سر کرد با من ازدرد خود می گفت گاهی که در سینه فرو می برد آهی تو نمی دانی چه آمد بر سر من چه مُهری خورده بر پیشانی من چو من اینجا شکم خالی ترینم درمیان خوب رویان بد ترینم توغافل ازمن و این شهــروندان چو یک نعشی شده این روح بی جان شکم خالی ترین این باک ماشین شده در حسرت یک لیتر بنزین ( عارف ) \|+\| نوشته شده توسط عارف در سه شنبه پانزدهم آبان 1386 \|


	مـور مائده ی مور من باشم و تو هنگامي كه در گور مي خوابيم زمين درشُرف بلعيدن است اما من غافل از آنم كه مي روم بسوي شاديهاي پي درپي به سوي تو كه زيباترين كلامي درعمق زندان با زندانيان نخواهم ماند با شماره ی هزاران هزار با زندان بان سخن نخواهم گفت به دنبال آزادي خواهم شتافت شايد نيابم شايد نخواهم يافت آن نور پنج حرفي را موري با تك دانه اي بركول از كناردفترم آرام آرام گذشت به من خنديد وگفت : شكايت تا گور خواهد ماند غم مخور تو را در گورخواهم ديد . * * * عارف آل ناصری \|+\| نوشته شده توسط عارف در دوشنبه چهاردهم آبان 1386 \|


	رب النوع بوي تو با هر باد و نسيمي مي آيد و بر مشام من همچون پروانه بر گل مي نشيند اي رب النوع پر فروغ من تو ايده آل ترين موجود روي زميني تو فوق العاده اي تو بي نظيري آري من تو را خواهم پرستيد معشوق من ... . عارف آل ناصری \|+\| نوشته شده توسط عارف در یکشنبه سیزدهم آبان 1386 \|